Het kerstcadeau

‘La-me-ligge,’ klinkt het gesmoord vanuit de dikke winterjas op de bank. In het schijnsel van de kerstboomlichtjes ziet Lizette er net zo ziek uit als Alice zich voelt. Met de bovenkant van haar hand voelt ze aan het voorhoofd van haar vriendin; klam, maar niet heet.

            ‘Je bent gewoon dronken,’ concludeert ze hardop. ‘Hoewel dat al bleek uit je tongzoensessie met Bud.’ Indirect was die de oorzaak van de beslissing die ze nu heeft durven maken. De onstuimige kuspartij op de kerstborrel van haar werk maakte dat Alice ineens helder wist wat haar te doen stond, en kalm had ze haar chef gevraagd even mee te lopen.

            Met een vies gezicht sjort ze aan de laarzen die over de leuning van de driezitter steken.

            ‘Werk eens mee! Tom wordt gek als hij die sneeuw- en pekelvlekken op jullie bank ziet.’ Net als wanneer jullie horen dat ik naar de andere kant van het land ga, denkt ze.

            ‘La-me-nou,’ snauwt Lizette. ’Jij snapt er niets van.’ De laars glipt uit Alices handen, klodders bruine drab blijven achter in haar vingers. Een zucht ontsnapt haar, als ze door haar knieën zakt en de gesmolten sneeuw opdweilt met een keukenhanddoek die ze zojuist heeft mee gegrist. De vieze smurrie doet haar denken aan het huwelijk van haar vrienden: ooit zo mooi, nu niets meer dan een hoopje bagger. Zouden Lizettes avontuurtjes hen echt uit elkaar drijven? Zou ze dan… Resoluut staat ze op. Met de natte punt slaat ze op de winterjas en richt zich weer tot haar vriendin.

            ‘Waar snap ik niets van? Dat je dronken bent? Als je net zo hard aan je huwelijk zou werken, als dat je dronk, zou het een Disney sprookje zijn. Nou, kom op! Je moet naar je eigen bed, dit is mijn plek vannacht.’

            Voor de laatste keer. Haar leidinggevende was geschrokken toen ze hem vertelde dat ze in januari niet meer terug zou komen.

Hoewel hij aanbood dat ze altijd terug mocht komen, denkt ze niet dat ze het nog langer volhoudt.

            ‘Ik-ga-hier-slape.’

            ‘Nee, je slaapt in je eigen bed.’

            Ze hangt haar natte jas boven de verwarming en wrijft stevig over haar bovenarmen. Een vleug poulet à l’orange, streelt haar neus. Het was fijn geweest om weer eens ouderwets lang met z’n drieën aan de eettafel te zitten, schaterend om de vele herinneringen. Ze hadden vroeg gegeten zodat Tom om acht uur naar het diner voor thuis- en daklozen kon gaan waar hij zich al jaren met hart en ziel voor inzet. Alice had erg graag met hem mee gewild, dat was tenminste een zinvolle invulling, beter dan al die laveloze collega’s, die zogenaamd gezellig zijn. Maar ze zwichtte voor Lizettes gebedel om er samen naar toe te gaan. ‘Anders zit ik de hele kerstavond alleen, mijn zoon komt ook pas ergens midden in de nacht.’ had ze pruilend gezegd.

Na de koffie liet Lizette Last Christmas door de boxen schallen. Onderweg naar boven, dimde ze het licht voor een bijpassende sfeer, maar Alice zag dat ze behendig Toms aanraking ontweek en met een brok in haar keel was ze doorgegaan met afdrogen en opruimen.

Ze voelt haar mondhoeken omhoogtrekken als ze terugdenkt aan Tom, die met een afwasborstel als microfoon, een perfecte imitatie gaf van George Michael. Ze had haar best moeten doen om hem niet te knuffelen.

            ‘Het was zo gezellig, verdorie,’ bromt Alice. ’Waarom moest je Tom negeren, dat was gênant.’ Met haar vlakke hand slaat ze op de bankleuning. ‘Waarom dwong je ons in die positie? Gaf jou dat rust om je zo te misdragen?’ Ze port haar vriendin ritmisch in haar rug. ‘Lizette wil dit. Lizette wil dat. Lizette krijgt altijd haar zin. Je weet precies hoe je mij moet manipuleren. Sukkel die ik ben.’ Het vredige kerstgevoel is ver weg gezakt. Ze buigt zich voorover en grijpt de schouder van de winterjas. ‘Jij kan kerels bij de vleet krijgen, je bent getrouwd met de leukste man op aarde en nog ben je ontevreden. Je hebt gelijk, ik begrijp jou niet.’

            Ze beent naar de strak witte designkeuken en zoekt de waterkoker. Na vijf kastjes en vier laden geeft ze het op en loopt naar de drankvoorraad. Drie vingers whisky is een goede vervanging voor sterrenmuntthee, vindt ze. Met haar schouder leunt ze tegen de deurpost, haar vingers trommelen op het glas en ze wacht ongeduldig tot het branden van de eerste slok wordt omgezet in warmte door haar hele lijf. Intussen dwalen haar ogen naar de kerstboom. De gekleurde kerstlichtjes zijn Toms inbreng, weet Alice. Ze hoorde het hem nóg zeggen: ‘Je mag mijn hele huis inrichten als een lifestyle magazine,’ – zelfs nu ze zijn zware timbre alleen in haar herinnering hoort, krijgt ze weke knieën – ‘maar van mijn lichtjes blijf je af.’

            Lizette houdt zich nooit in, ieder jaar koopt ze het nieuwste van het nieuwste, en tot de afschuw van haar vriendin hangt ze alles in een kunstkerstboom. Alice trekt haar neus op; kerst zonder kerstbomenlucht, is geen echte kerst, vindt ze.

            De stal van berkenhout, die haar vader maakte toen ze klein was, komt dit jaar weer, onder de grootste, echte kerstboom die in haar kamer past. Sinds haar ouders omkwamen bij een ongeluk, biedt dit ritueel haar troost, hoewel het de eenzaamheid niet verdrijft. Het gemis van haar vader en moeder, ook al is ze tweeëndertig, maakt haar nog altijd opstandig en verdrietig. Op die momenten benijdt ze haar vriendin des te meer, Lizette waardeert niet wat ze heeft, vindt Alice.

Haar blik glijdt verder door de woonruimte. Lizette is deze weelde gewend, voor haar is het leven op dit niveau net zo normaal als het feit dat alle mannelijke collega’s de hele avond als geile honden achter hun aan hebben gelopen.

            ‘Of ze tweelingzussen waren,’ vroegen haar collega’s verbaasd. Dat horen ze al sinds de havo. Maar tijdens deze kerstkaraoke vanavond, liet Alice het podium aan Lizette over. Het was een verademing om eens vanaf de vloer te kijken naar wat ze al jaren samendoen. Ook zonder haar vaste feestpartner zorgde Lizette ervoor dat bijna alle mannen, en een enkele vrouw stonden te kwijlen voor het podium. Inclusief Bud. De enige man, die Alice Tom zou kunnen laten vergeten. Doordat ze hem later haar vriendin zag aflebberen, wist ze wat haar te doen stond. Tom en Lizette zouden het alleen gaan redden als zij er niet meer bij was. Als zij niet meer aanwezig zou zijn als stoorzender, noch als buffer. Haar besluit stond vast.

            Zal ze ooit liefhebben? Ze schudt haar hoofd, ze wil er nog niet aan denken. De slaap begint haar te overmannen, en met haar knie stoot ze tegen het willoze lijf.

            Bars zegt ze: ‘Lizette Anastasia van Bekershoven. Opstaan. Nu. Ik wil ook slapen.’

            ‘La- me -nou -liggen,’ kreunt de bontkraag.

            ‘Straks komt Jurgen thuis, weet je wel? Je kind? Wat moet hij wel niet denken?’

De scherpe toon geeft de grens van Alices geduld aan. Een diep geronk is het antwoord.

            ‘Stik. Dan moet je het zelf maar weten.’ Ze stampt met haar toilettas naar de badkamer. Er rest haar maar één optie, in het tweepersoonsbed van de gastvrouw kruipen, al wil ze dat eigenlijk niet.

            Ondanks de inspanningen van haar beste vriendin, voelt ze door al die gezellige familiereclames en kerstfilms, dat ze tot de ‘zielige’ groep behoort. Zal ze ooit weer kerst vieren met iemand die van haar houdt? Een bekende beklemmende pijn achter haar borstbeen komt opzetten.

            ‘Nee, niet huilen, dan zie je er morgen helemaal niet uit!’ ze wijst met haar tandenborstel naar haar spiegelbeeld. ‘Na het ontbijt ga je vertellen dat je huis én baan opgezegd hebt. Dat je gaat verhuizen, en voorlopig niet meer terugkomt.’ De afstand zal haar hart snel genezen, hoopt ze, dan kan ze weer zichzelf zijn. Eerst nog een nacht in zijn bed zien door te komen.

De slaap wint het van haar tegenzin en ze stapt tussen de zijden lakens. Haar gedachten vervagen …

Heel zachtjes ervaart ze een streling. De lichte aanraking trekt een spoor van haar zij naar haar borst. Zelfs diep in slaap voelt ze haar tepel hard worden. Als de aanraking stopt, verspreidt de kou zich in haar lijf. Verlangend kromt ze haar rug. Waar is die warmte? Laat me niet in de steek! Ik heb het zo gemist.

Het is lang geleden dat iemand haar beminde. Haar verbroken verloving dateert alweer van vijf jaar geleden. Uiteraard had ze op Tinder gezeten, net als op Pepper en Elite. Maar daten is geen pretje, op deze leeftijd zijn alle leuke mannen bezet of niet te vertrouwen.  

Een lichte, maar heerlijke pijn aan haar tepel haalt haar uit haar slaperige roes. Er is een directe verbinding tussen het gevoelige uiteinde van haar borst en haar lekkerste plekje tussen haar benen. Bij elk pijnscheutje trekt haar vrouwelijkheid samen en rilt ze van genot. Haar aardse geur is een duidelijk signaal dat ze er klaar voor is en een grote bal van pure passie bouwt zich op in haar buik. De pijn aan haar borst wordt verzacht door een warme zuigende sensatie en maandenlange sluimerende hunkeringen laten haar heupen draaien, heet en nat heft ze haar vrouwelijkheid op, in een stille kreet om ontlading.

Al jaren verschijnen Toms ogen in haar droom en nu kan ze eindeloos in die helblauwe dieptes staren. Met elke hartslag stroomt het geluk meer door haar lijf.

Ze voelt een druk op haar lippen en haar tong glipt nieuwsgierig naar buiten. Langzaam ontdekken haar smaakpapillen de vinger, die zijn eigen gang gaat en diep in haar mond dringt. Ze geniet van het ruwe het eelt op haar tong en zuigt eraan in een stimulerend ritme. Haar bekken beweegt op hetzelfde snelheid mee.

Nooit eerder heeft Alice dit ervaren. Zo liefdevol, zo intens. Langzaam dringt tot haar door dat de vinger echt is. De smaak, de hitte in haar kruis. Haar tong wurmt paniekerig de vinger uit haar mond. Ze komt half overeind. Oh god, Tom. Zijn silhouet is amper te zien in de donkere kamer.

Zijn sterke hand duwt haar terug in het matras en een been over het hare zorgt dat ze niet weg kan. Hij beslist. Het feit dat hij de regie overneemt, en ze hem volledig vertrouwt, is een ongekende ervaring. Haar mond opent zich om halfslachtig te protesteren, maar hij smoort haar woorden in een kus. Ze draait haar hoofd weg en doet een poging om te praten, zijn hand belet dat.

‘Niet praten, schatje, gewoon genieten,’ fluistert hij al sabbelend aan haar oorlelletje. Zijn versnelde adem doet haar plezier. Ze voelt zijn stevige mannelijkheid tegen haar buik en een nieuwe siddering laat haar kruis pulseren. Zijn ongeschoren wang trekt een prikkelend spoor over de gevoelige huid van haar borsten. Pijnscheutjes schieten rechtstreeks naar haar onderste lippen, die – als ze konden praten – het uit zouden schreeuwen van gulzigheid. Nog nooit heeft haar lijf zo gesmacht naar een aanraking. Ze geeft zich over aan het wervelende gevoel van zijn vingers diep in haar, maar het is niet genoeg. Ze snakt naar zijn hardheid. Snel en diep.

            ‘Niet stoppen,’ zegt hij en weer komen tintelingen vanonder uit haar rug, bij het horen van zijn diepe stem. ‘Alsjeblieft, niet stoppen.’ Ze drukt haar neus tegen de zachte huid onder zijn arm en ruikt zijn muskusachtige mannenlucht. Langzaam haalt hij zijn vingers uit haar diepe nattigheid en sluit ze op tussen hun beider lippen. Met het puntje van haar tong proeft ze haar eigen weeïge smaak vermengd met zijn pepermuntadem. Die combinatie en de druk van zijn borstkas op de hare, laten haar hebberigheid ontploffen. Ze wil dat hij haar vult. Nu. De laatste barrières smelten door de overweldigende hitte en haar benen spreiden zich. Hij begrijpt het.

Pas als zijn ademhaling diep en regelmatig gaat, haalt ze heel langzaam en met spijt haar hand van zijn buik. In de badkamer kleedt ze zich aan en ontwijkt haar eigen blik in de spiegel. Zachtjes gaat ze naar de huiskamer en schudt aan de schouder van haar slapende vriendin.

            ‘Kom, je kunt hier niet blijven.’ fluistert ze in haar oor. Nu lukt het wel om het slappe lichaam overeind te hijsen en uit de dikke jas te pellen. Alice duwt haar voor zich uit naar boven, helpt Lizette uitkleden en wast haar gezicht. Deze laat met gesloten ogen alles gebeuren en nestelt zich even later tevreden in haar warme bed tegen haar echtgenoot aan.

Beneden staart Alice nog lang naar de lichtjes in de boom en valt uiteindelijk in slaap.

‘Jingle bell, Jingle bell, Jingle bell rock…’ Alice schiet overeind bij het horen van de harde muziek. Haar opengesperde ogen kijken rechtstreeks in het opgetogen gezicht van Tom.

            ‘Merry Christmas, my dear.’ Ze pakt de beker aan die hij haar aanreikt, het pittige aroma van verse koffie kringelt in haar neus. Haar adem stokt even als hij haar vingers gevangen houdt. Vlug richt ze haar aandacht op de volle beker om zijn helblauwe ogen te vermijden. Met dikke ogen, in een halfopen ochtendjas, komt Lizette naar beneden. Ze pakt de beker uit de hand van haar logé en neemt een flinke slok voor ze hem weer teruggeeft. Alice voelt Toms blik op haar gezicht en hitte nestelt zich als een vochtige warmte tussen haar dijen. Als ze de spierpijn aan de binnenkant van haar bovenbenen bemerkt, voelt ze haar wangen rood kleuren en subtiel slaat ze haar benen over elkaar. De golven van verlangen onderdrukt ze met moeite. Toms ogen verwijden zich, en aan zijn glimlach te zien, ontgaat hem de reden niet. Alice vlucht naar de badkamer en stopt haar hoofd onder de koude kraan.

‘Dit moet stoppen, er komt alleen maar ellende van.’ Murmelt ze onder de straal. Het maagzuur brandt in haar keel als ze aan het komende afscheid denkt. Maar het moet, dit kan zo niet langer. Doelbewust zet ze haar koffer in de gang en gaat aan tafel. Aan het ontbijt vertelt Tom luchtig over het diner in het Dorpshuis.

            ‘Het was een succes, we hadden het zo gezellig met elkaar dat we daarna nog een paar biertjes zijn gaan drinken. Daarom was ik zo laat.’

            Lizette zegt laconiek: ‘Daar heb ik helemaal niets van gemerkt.’ Uitgebreid vertelt ze over haar optreden en de aandacht die ze daarmee verwierf.

            ‘Ik had echt een super avond, maar zij …,’ Lizette wijst met haar mes naar Alice, ‘zij was saai.’ Tom donkere wenkbrauwen krommen zich.

            ‘Alice is nooit saai,’ verdedigt hij haar. Alice zucht wanhopig, Tom klopt op haar hand, ‘Ontspan, ze kletst maar wat.’

            ‘Nou eigenlijk …’ begint Alice, haar stem piept een beetje. ‘Ik wil …’ Ze kucht en neemt een slok koffie. De geur van versgebakken broodjes zal voor nu altijd verenigd zijn met dit gevoel, bedenkt ze, en frommelt haar servet tot een bal.

            ‘Ik ga jullie kerst iets minder leuk maken,’ ze strijkt het verwrongen hoofd van de kerstman glad. ‘Ik ga jullie verlaten.’

            ‘Wat?’

‘Hoe bedoel je?’ klinkt het van twee kanten.

            ‘Na vannacht?’ vraagt Tom met scherpe stem. Zijn lippen zijn strak gespannen. Lizette zet met een klap haar beker op tafel.

            ‘O nee, dit was niet de bedoeling.’

            De stemmen klinken ver weg. Alice hoort alleen het bloed in haar oren gonzen op het ritme van het kerstliedje, haar nagels drukken diep in haar handpalm. Voet bij stuk houden … Niet toegeven … herhaalt ze van binnen. Plots dringt tot haar door wat Tom zei. Haar hand valt futloos op haar schoot. Het mes klettert op de grond en als bevroren kijkt ze hem aan.

            ‘Je wist het?’ stottert ze. Lizette springt op en reageert bruusk.

            ‘Dat jij op mijn plek lag? Ja natuurlijk wist hij het. We deden het erom.’

            Geschokt kijkt Alice naar haar vriendin, die gefrustreerd roept:     ‘Verdorie, het ging zo goed.’

            De beker koffie stokt halverwege Alices mond.

Tom heft zijn hand en kijkt zijn vrouw waarschuwend aan. ‘Lizette, je kunt beter je mond houden.’

Alice gaat, met schouders breder dan ooit, voor haar vriendin staan. ‘Nee, Lizette houdt níét haar mond. Voor het eerst in jaren gaat Lizette eens éérlijk zijn!’ Alice brengt haar neus vlakbij die van Lizette. ‘Nou? Spreek op!’ Ze schudt Toms hand van haar arm. ‘Nee, nu wil ik de waarheid. Wat ging goed?’ Alice heeft haar vriendin nog nooit zo zien huilen, volkomen stil stromen de tranen over haar wangen.

Tom grijpt de koffiekan en schenkt drie mokken vol. En hoewel het pas half tien in de ochtend is, zet hij de fles Grand Marnier ernaast. ‘Zit,’ gebiedt hij de beide dames.

Met tegenzin en nog altijd met stoom uit haar oren, laat Alice zich op de stoel ploffen, schudt nee tegen de drank die Tom aanbiedt, bedenkt zich dan en neemt een slok uit de fles. Ze houdt hem Lizette voor, die hem gretig aanpakt. Hun blikken kruisen zich even en tot Alices verbazing slaat Lizette haar ogen neer.

            ‘Wat is er aan de hand? Wat vertellen jullie niet?’ vraagt Alice met nog hoorbare boosheid in haar stem. Tom en Lizette strengelen hun vingers in elkaar.

            ‘Wij gaan scheiden,’ zegt Tom zachtjes, ’maar we wilden jouw kerst niet verpesten.’

            Nu is het Alice die met open mond haar beste vrienden aankijkt.

            ‘En wat betekent dat dan?’ met haar hoofd knikt ze naar de handen.

            ‘We houden nog wel van elkaar, maar nog meer van jou,’ zegt Lizette voor ze een grote slok neemt. ‘En ik kan dit niet meer,’ ze veegt haar ogen af aan haar badjasmouw. Ze pakt Alices hand met beide handen vast. ‘Tom houdt al jaren ook van jou, maar jij bent te stom om het te zien.’ Ze laat de hand weer los.

            ‘Omdat je niet doorhad wat we wilden bereiken hebben we besloten, om jou in zijn bed te manoeuvreren, en als er dan nog niets gebeurde dan gaven we het op.’

            ‘Hoe durven jullie … Zo misselijk … Ik …’ Alice gebaart naar de fles en rukt hem uit Toms handen.

            ‘Heeft één van jullie wel eens bedacht dat we gewoon konden praten?’ Schuldig kijken de twee elkaar aan. ‘Ik heb verdomme gister mijn baan én mijn huur opgezegd.’ De stoel valt om, boos knalt ze hem weer bij de tafel. ‘Ik zit al maanden in de knoop, en jullie wisten het? En net nu ik wegga, komen jullie hiermee?’ Ze schopt tegen de tafelpoot. ‘Verdorie … wat nu?’

            Lizette steekt haar vinger een klein stukje omhoog. ‘Je kunt vast nog terug naar je oude baan, en wonen doe je hier.’

            ‘Ja hoor Lizette, dat doen we ‘gewoon’ even,’ spot Alice. ‘Lizette wil dit, dus gebeurt het. Nou dametje, misschien moet je eens leren, dat het voor de meeste mensen zó niet werkt. Dus omdat jij weg wilt, mag ik Tom wel hebben, dat is weer een mooi voorbeeld van Lizettes arrogantie.’

            ‘Maar,’ hoort ze haar eigen stem beschuldigend in haar hoofd, ‘daar mee krijgt zij al haar hele leven dingen gedaan. Jij bleef braaf en was diepongelukkig.’

            Tranen stromen weer over Lizettes wangen, Tom schudt zijn hoofd, ‘Nee Alice, zo is het niet.’ Hij loopt om de tafel en heen en legt zijn handen op haar schouders.

             ‘Luister eerst naar ons, als je dan nog weg wilt, houden we je niet tegen.’ Hij duwt haar zachtjes terug op de stoel en loopt naar het wandmeubel. Uit de la haalt hij een grote envelop die hij over tafel naar Lizette schuift. ‘Laat het haar zien,’ zegt hij tegen zijn vrouw. Alice kijkt van de papieren naar haar koffiebeker, de verwarring laat haar hoofd gonzen.

Lizette snift, vouwt een bladzij open en geeft die aan Alice en zegt: ‘Hier staat de datum van onze scheiding. Het is al rond.’ Alices ogen flitsen van de Tom naar haar vriendin. Ze zwaait met het papier en wil wat zeggen maar haar stem weigert.

            ‘Toen twee jaar geleden je ouders verongelukten, ging het met ons al niet goed. We wilden jou daar niet mee belasten, je had het al zwaar genoeg.’ Haar vingers vlechten zich door die van Tom. ’Dus hebben we alles in stilte geregeld, en wilden het jou dit jaar, na de kerst vertellen.’ Alice haalt diep adem en schraapt haar keel, maar produceert enkel een gepiep. Lizette pakt ook Alices hand.

 ‘Wij, Tom en ik, weten al lang dat jij van hem houdt, en Tom houdt ook van jou. Ik ben alleen maar blij dat de twee mensen waar ik het meest van hou, elkaar gevonden hebben. Je wilt al zolang een eigen gezin, laat mij je dit schenken.’

            Geschokt laat ze zich omhelzen en huilen ze samen. Na een paar minuten pakken ze met een waterig lachje de zakdoeken aan van Tom. Hij heeft een rode strik op zijn hoofd gezet. Lizette duwt hem richting Alice en grinnikt: ‘Je mag hem niet meer ruilen hoor!’

Alice voelt Toms armen om zich heen en met zijn lippen tegen de hare fluistert ze: ‘Dat hoeft ook niet. De mooiste kerstcadeaus koester je de rest van je leven.’