De kerstboom

Hoe moeilijk ook, vandaag 13 december 2018 zet ik voor het eerst in mijn bijna vijftig jarige leven de kerstboom in mijn eentje op. Het doet pijn, maar werkt tegelijkertijd ook helend merk ik. 
Bij ons thuis deed mijn moeder het altijd. Als kind vond ik dat altijd al een gemiste kans op een gezellig samenzijn, maar gezelligheid stond nou eenmaal niet in de opvoed-topdrie van mijn moeder.
Sterker nog, vele ruzies zijn knallend uitgevochten rond de ‘gezellige dagen.’
Zelf zou ik dat later gelukkig heel anders doen.

Rond mijn twintigste woonde ik met mijn toenmalige vriend in ons eerste huis en kocht een kerstboom. Een echte uiteraard, want plastic bomen vind ik sfeerloos. Dat wij met de kerstdagen helemaal niet thuis waren, vond ik zonde van de boom. Daarom nam ik mij voor om kerst voortaan altijd thuis te vieren.

Vrij snel kwamen er kinderen en vaak bleek ik toch met kerst niet thuis te zijn. Desondanks zette ik elk jaar trouw een boom neer. Als 26-jarige, inmiddels alleenstaand en drie kinderen onder de zes, had ik geen rijbewijs en weinig geld. Maar die kerstboom? Die kwam er. Lopend met zijn vieren naar de winkel en meter voor meter werd de boom én de kroost weer thuisgebracht. Eerst de kinderen tien meter vooruit geparkeerd; ‘Meisjes, goed de Maxi-Cosi vasthouden.’ Dan de boom halen, twintig meter verderop zetten, en dan de kinderen weer verplaatsen. Het duurde een uur, maar wat was ik trots toen ik thuiskwam. We versierden hem met getekende ballen, schuimpjes en chocoladehangers. Een superboom was het. Elk jaar maakte ik een foto van mijn kinderen bij de kerstboom. Dit zijn echte statieportretten die ik nog altijd koester.

Toen ik bijna dertien jaar geleden bij mijn grote lief kwam wonen, waren de decemberdagen zeker niet mijn leukste tijd. De acties van mijn ex tijdens onze laatste kerst, hadden mijn vreedzame gevoelens wel verpest. Nee, voor mij hoefde het niet meer. 
Maar tegen de verwachting in brak er toch weer een mooie tijd aan en wilde ik mijn eigen tradities vasthouden. Samen met lief kocht ik de grootste kerstboom die in huis paste en we versierden met zijn allen het huis en de boom. Als afsluiter hielden we de traditionele fotoshoot. Kerstmutsen op, Oscar de ijsbeer erbij en gaan met dat geflits.

De digitale camera en het statief waren een superaankoop, en we schoten het ene plaatje na het andere. Wat hadden we een grote lol. Hilarische taferelen waren het; vliegende dochters, ballen op plekken waar ze van nature al hangen en gezamenlijke poseerposities die bij Next topmodel niet zouden misstaan. Hele series maakten we. Honderden heb ik er. De meeste niet geschikt voor publicatie maar wat een plezier.

Nu is het 2018 en hij staat. Een boom vol herinneringen. Zowel mooie als verdrietige. Versierd met het engeltje van een hele lieve dame, gekregen toen ik bij de grote supermarkt op het Praamplein werkte. Een houten ster gemaakt door mijn oudste dochter. Sinds deze week een hartje van kaarsvet, gemaakt door mensen van het tweede thuis, oh en het kerstboompje van keramiek, vol met nepdiamantjes van Margot, mijn tafelgenote op de kerstmarkt. Het onbreekbare beertje wat leest is zeker al twintig jaar oud. Een bonte verzameling ballen en hangers, maar bovenal een enorme verzameling herinneringen. Elke bal doet mij denken aan iemand; blauw aan mijn zoon, groen aan mijn dochter, roze aan mijn andere dochter.

Vorig jaar hadden we geen fotoshoot, wederom was kerst niet mijn favoriete tijd van het jaar. 
Kerst zonder mijn middelste dochter wordt nooit meer zoals het was. Samen de boom optuigen is er niet meer bij. De laatste foto van haar in een maffe kersttrui staat op haar rouwkaart.

Of we dit jaar foto’s maken? Ik durf het niet te zeggen. Zolang als ik een gezin heb, houd ik mij vast aan tradities. Ze gaven én geven sjeu aan het leven. Het verdriet is er, maar mijn eigen tradities houden me ook overeind.

Elke bal in die boom heb ik zelf opgehangen. Huilend en lachend. Ze zou trots op me zijn. Net als ik trots ben op mijn kinderen. Op alle drie plus aanhang. Mijn tradities. Pijnlijk maar helend. 
De boom staat. Op naar 2019.