Bloemen

Soms is de wereld donker. Dan zie je geen uitweg meer in je eigen gedachten, je plezier is weg en zelfs bezigheden waar je doorgaans toch wel gelukkig van wordt verliezen hun waarden. Niet dat je dan zwaar depressief bent, maar licht gedeprimeerd mag het wel genoemd worden. Mocht zo’n periode aanhouden is het zeker raadzaam om een arts te raadplegen, maar in de tussentijd is het goed te blijven zoeken naar momenten die je een gevoel van blijdschap brengen.

Er zijn mensen die weer opvrolijken van een bos bloemen. Ik behoor overduidelijk al heel lang niet tot die categorie. De meeste mensen vinden dat raar, ik zelf soms ook eigenlijk. De kleuren stemmen mij wel een beetje vrolijk maar de meeste geuren doen dat zeker niet. Toch ben ik een regelmatige bezoeker van het Flower Art Museum in Aalsmeer, een museum waar bloemen en kunst samenkomen.

Mijn interesse ligt vooral bij de realistische schilderkunst, en nee dat komt niet omdat ik geen fantasie heb, ik vind het gewoon superknap dat je met een kwast en een beetje verf zoiets kunt creëren.

De natuur creëert ook mooie wezens. En dan bedoel ik in dit geval zowel mensen als bloemen. In een heel fijn en bijzonder gesprek vertelt Richard Fischer mij over zijn passie. Richard is een wereldberoemd en begenadigd botanica fotograaf, met exposities over de hele wereld. Van het Palais des Nations van de Verenigde Naties in Genève, tot New York, China en nog vele, vele landen. Hij won ook een tal van prijzen, maar dat vertelt hij allemaal niet… Nee.

Deze uitermate vriendelijke, charmante en sensitieve man zet zijn bloemen op het erepodium. “Zij zijn de VIPS” verklaard hij later.

Het duurt een klein momentje voor hij zich bij mij voegt en ik neem de gelegenheid te baat om door zijn boek ‘A Tribute to Flowers’ te bladeren. Op het glanzende fotopapier lijken ze wel te leven. Er zijn soorten die ogen en pootjes lijken te hebben. Daar ril ik van en dat vertel ik hem ook eerlijk. Zijn mondhoeken krullen omhoog en hij zegt met zijn nagel op de pagina tikkend; “Bijzonder zoals iedereen iets anders ervaart bij de foto’s. Dit is overigens wel een plant die zijn soortgenoten verslindt.” Dus helemaal onterecht is het niet, mijn geril.

Terwijl we bespreken waarom hij de bloemen planten op deze manier fotografeert, (Ik geef ze het platform wat ze verdienen) zegt hij ineens: “Ik weet wel waarom jij niet van bloemen houdt.”

Ik sta versteld…

Een wereldberoemde vreemdeling zal mij vertellen waarom ik niet van bloemen hou. Nu kijk ik blijkbaar echt verrast of ongelovig. Misschien wel allebei.

“Zet de geluidsopname maar even uit.” zegt hij en legt uit dat hij me niet in verlegenheid wil brengen, want het is een zeer persoonlijke boodschap.

Helaas voor jullie blijft dat ook persoonlijk, maar ik kan wel vertellen dat hij helemaal gelijk heeft.  Dit kan ik wel delen:

“In zijn algemeenheid geldt, als je wilt genieten van iets moois, moet je geen connecties hebben met vervelende gedachten rondom dat moois. Als bijvoorbeeld je man elke week een bos bloemen in je handen drukt met de boodschap; ‘alsjeblieft, veel plezier ermee!’ Dan gaat het niet allang meer om die bloemen, dan gaat het om de boodschap erachter.”

Het geeft te denken, nietwaar?  

Zijn foto’s zijn daar een mooie spiegel voor. “Waarom wordt je geraakt? Waarom vindt je die mooi? Waarom die niet? Elk antwoord zegt iets over jezelf. Als je ervoor openstaat tenminste. Ze communiceren en voelen. Ze nemen geuren waar,” Bij het zien van mijn ongelovige blik schudt hij zijn hoofd, “zoek maar eens op youtube naar professor Mancuso, die heeft het bewezen. Hij heeft aangetoond dat planten ook kunnen ruiken.”

Hoe dan ook, deze man heeft mijn kijk op bloemen en planten definitief veranderd. Ik heb hem beloofd foto’s te maken van mijn planten zoals ze er nu bijstaan en dan tot 12 oktober (de opening van zijn tentoonstelling) te doen wat hij zegt.

Praten, strelen, verwennen. En ja, ik zal me voortaan eerst douchen voor ik de lamellen open.

In gesprek met Richard Fischer. Op de achtergrond een kijkje in het Flower Art Museum