Postuum Aalsmeers Portret deel 3: Wim Kan


Jarenlang woonde Wim Kan met Corry Vonk in Kudelstaart. Hoewel ze verschillende huizen hadden in binnen en buitenland verbleven ze graag op ‘Het Landgoed.’ Het werd hun fort waarin ze in een zelfverkozen isolement tot rust kwamen.

Tussen de aantekeningen van zijn Burmadagboek (1942-1945) is een tekening gevonden waaruit blijkt dat hij toen al wist hoe zijn droomhuis moest zijn.

Na de oorlog verrees deze inderdaad vrijwel identiek aan de tekening. Zijn huis stond tussen Kudelstaart en Leimuiden aan de nog landelijke Herenweg langs de Westeinder Plas. Links op de foto staat het beroemde ‘met de zon meedraaiende’ tuinhuisje.

Inmiddels staat deze als relikwie bij de Koningstheateracademie in Den Bosch.

De dagboeken bevatten vele herkenbare situaties. In 1961 bijvoorbeeld, ging Kan voor het eerst over de nieuwe weg onder het aquaduct van de ringvaart. Jenny Arean werd in 1964 naar het wachthuisje van Maarse en Kroon gebracht. (Busmaatschappij) Lunchen bij Dragt of koffie drinken op het Westeinder terras. De vele, met het huisje en de seizoenen meewisselende beschrijvingen van de Westeinderplas, bladstil, rimpelloos of onstuimig golvend, zijn herkenbaar voor iedere inwoner van beide dorpen. En natuurlijk mag niet ontbreken, zijn Medisch Engeltje, dokter Bon, die hun hen te allen tijde terzijde stond. Au fond, (geliefde uitdrukking van Kan ) allemaal dingen die hun zo duidelijk inwoners van Kudelstaart maakten.

JONGE KAN

Willem Cornelis Kan werd op 15 januari 1911 in Scheveningen geboren als jongste van drie kinderen. Kan had een fijne jeugd. Op zijn zevende vermaakte hij zijn familie al met een marionettentheater en imiteerde hij zijn zus. In 1931 ontmoette Kan Corry Vonk op de artiestensociëteit ‘De Kring’. En hoewel zij tien jaar ouder was, werd zij probleemloos opgenomen in de familie. Op 28 juni 1933 treden zij in het huwelijk. Ol of Tuf, zoals hij zijn vrouw troetelend noemde, was zijn zielsverwant.

SUCCES

Kan had succes met cabaret, radio en televisie. Een spontane privé caberetshow op zijn zolder voor architect Klarenbeek was geen probleem. Maar in de vele dagboeken komen zijn innerlijke overwegingen en de stress die het opleverde duidelijk naar voren. Kan was een perfectionist, een twijfelaar en hoewel het publiek eind jaren 50 zelfs slaags raakten, vanwege valse toegangskaarten en shows vaak al dagen van te voren uitverkocht waren, zag hij zichzelf niet als ‘goed’. Hij bleef altijd bevestiging nodig hebben.

Het fenomeen tv had hij grote moeite mee, maar na jaren dubben komt hij in 1973 op tv met zijn oudejaarsconference. Hij verbreekt alle records, hoogste kijkcijfers en hoogste kijkdichtheid ooit.

BURMA

Op 3 december 1939 vertrok het door Kan en Vonk opgerichte ABC-cabaret naar Indonesie met hun ‘100 dagen uit en thuis’-tour. Bijna zes jaar zou het duren, eer zij weer voet op Nederlandse bodem konden zetten.
Kan werd gemobiliseerd, opgesloten in het jappenkamp en te werk gesteld aan de Burma Spoorlijn. Maar een deel van deze ontberingen werd Kan bespaard doordat hij mocht optreden voor zijn medegevangenen. In bedekte termen probeerde hij enerzijds de mannen een hart onder de riem te steken, anderzijds de censuur van de Jappen te ontlopen. Vonk verbleef ondertussen in de vrouwenkampen. Zij was verpleegster, maar ook zij organiseerde amusement, waaronder een cabaret. Deze periode heeft altijd een hele grote invloed gehouden op beiden. Als Keizer Hirohito van Japan later naar Nederland komt, gaat Kan de barricade op. Hoewel zijn invloed in die tijd groot was, had dit protest maar een beperkt effect. Uit gekwetstheid hebben hij en zijn vrouw altijd geroepen dat ze hun verzetsster in de Westeinderplas hadden gegooid. Lintjes en ordes heeft hij daarna stelselmatig en steevast geweigerd.

Wim Kan overleed in 1983 vrij onverwachts aan maagkanker, Vonk vier jaar later aan alzheimer.

Onderschriften:

Bronvermelding: De dagboeken van Wim Kan.

‘Het Landgoed’ anno 1949.